drayer / Respect voor moslims, niet voor christenen
Elma Drayer

Evangelicale christenen, het is geen nieuws, hébben het niet op homo’s. Vrijdag deed de Commissie Gelijke Behandeling (CGB) uitspraak in de zaak rond de evangelische scholengemeenschap De Passie.

Die mag belijdende homo’s niet uitsluiten van het leraarschap. De school maakt zich volgens de commissie schuldig aan ’verboden onderscheid’ op grond van ’seksuele gerichtheid’.

Niet dat het probleem zich tot nu toe heeft voorgedaan. Wat zou je als praktiserend aanhanger van de herenliefde ook te zoeken hebben tussen evangelicale christenen. Maar de directeur van de Amsterdamse vestiging had zich begin dit jaar in Het Parool laten ontvallen dat ’openlijke’ homo’s niet welkom zijn in zijn docentencorps. Waarop het altijd alerte Meldpunt Discriminatie Amsterdam de zaak voorlegde bij de CGB.

Uiteraard beroepen christenen zoals die van De Passie zich op de Heilige Schrift. Uit de Bijbel halen zij dat de gelijkgeslachtelijke liefde de Heer onwelgevallig is. ’Homofilie’ beschouwen ze doorgaans als een ziekte die met Zijn hulp te genezen valt, van de homoseksuele praxis willen ze niks weten.

Tamelijk achterhaald, wellicht. Maar niet achterhaalder, zou je zo zeggen, dan islamitisch gemotiveerde afwijzingen van de hedendaagse zeden.

Wonderlijk genoeg treedt de CGB daar heel wat minder ferm tegen op. Vorige maand nog kreeg een basisschool uit Schoonhoven te horen dat ze haar voorgenomen ’omgangscode’ moet aanpassen: als islamitische ouders een leerkracht van de andere sekse geen hand willen geven, dan dient de school dat te respecteren. „Tal van andere, respectvolle begroetingsvormen zijn immers denkbaar.”

Uiteraard beroepen ook orthodoxe moslims zich op hun Heilige Schrift. Uit de Koran halen zij dat Allah het niet prettig vindt als mannen en vrouwen elkaar de hand drukken. En het CGB komt virtuoos argumenterend telkens weer tot de conclusie wij daar ’respect’ voor dienen op te brengen.

Wie de CGB-uitspraken van de laatste jaren op een rijtje zet, kan intussen de constante nauwelijks ontgaan: dat respect geldt vooral de orthodoxe islam. Zodra die in het geding is, wordt de commissie door een grote mildheid bevangen. Hoofddoekdraagsters en handenweigeraars mogen rekenen op een ruimte waarvan orthodoxe christenen alleen maar kunnen dromen.

Hoe dit raadsel te verklaren? In haar nieuwe boek ’De vrouw als mens’ ontleedt sociologe Jolande Withuis de redenering die erachter schuilt. In haar ’conceptuele armoede’, schrijft ze, doet de CGB alsof deze islamitische dogma’s niets te maken hebben met sekse. Alsof het alleen gaat om ’respect’ voor iemands geloofsovertuiging. Terecht vindt Withuis dat onzin. Handdruktaboe en hoofddoekgebod berusten ten diepste op de idee dat vrouwen wezens zijn tegen wie de man beschermd dient te worden. Dat honoreren getuigt van heel veel, maar uitgerekend niet van respect.

Fijntjes wijst Withuis erop dat geen weldenkend mens het destijds in zijn hoofd zou halen om de apartheid in Zuid-Afrika te vergoelijken met een beroep op de ’blanke cultuur’. Niemand waagde het respect te vragen voor blanken die nu eenmaal zwarten niet wensten aan te raken. Maar moslims met een niet minder absurd mensbeeld krijgen de zegen van de commissie.

Begin november, midden in de verkiezingstijd, was er zowaar een kleine rel rond de CGB. Die had weer eens bepaald dat een scholengemeenschap ten onrechte een islamitische docente wilde ontslaan die ineens weigerde mannen de hand te schudden. De schoolleiding hekelde de uitspraak, de premier had er grote moeite mee, en minister Verdonk meende dat de CGB nu wel haar beste tijd had gehad.

Sindsdien is het stil rond de commissie. Veel te stil.